Spowiedź święta

Spowiedź święta pacjentów przebywających w szpitalu możliwa jest tylko w przypadku osób zachowujących świadomość.

Gdy osoba chora, zazwyczaj starsza wiekiem, nie jest zdolna do wypowiedzenia swoich myśli, gdy jej życie i stan zdrowia ograniczają różne dolegliwości, wówczas Kościół oferuje sakrament namaszczenia chorych połączony z łaską odpuszczenia grzechów.

Trudną do przeprowadzenia jest spowiedź "przez zaskoczenie", podczas zwyczajowego udzielania Komunii świętej.

Sakrament pokuty i pojednania powinien uwzględniać następujący porządek:

  • rachunek sumienia,
  • akt żalu,
  • mocne postanowienie poprawy,
  • szczerą spowiedź,
  • zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźnim. 

 

Jeśli chcesz dobrze przygotować się i przystąpić do spowiedzi świętej, przeczytaj poniższe informacje. 

Sakrament pokuty i pojednania, który powszechnie nazywany jest spowiedzią, nie dotyczy w pierwszej kolejności tego, co wiąże się z pamięcią o popełnionych grzechach, bowiem natłok wydarzeń związanych z codziennym życiem skutecznie to uniemożliwia; powinien on kierować naszą uwagę na otrzymane podczas Chrztu świętego nowe życie, które wyraża się poprzez rozpoznawanie swego życiowego powołania, pracę nad charakterem oraz walkę z trapiącymi mnie ograniczeniami.

Chrystus, znając słabość człowieka, ale także doceniając jego pragnienie odzyskania utraconego dobra, polecił Apostołom: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20, 19). Poleceniem tym ustanowił sakrament pokuty po to, by ci, którzy przez grzech zerwali z Nim jedność, mogli się nawrócić, zmieniać swe postępowanie, zerwać ze złem i grzechem. Z tego powodu Kościół zachęca chrześcijan do nieustannego nawracania się, to znaczy do dostrzegania w sobie grzechu, niewłaściwego postępowania, uświadamiania sobie wyrządzonego innym zła, a nadto do chęci odwrócenia się od grzechów oraz postanowienia, by w przyszłości tym grzechom nie ulegać. Do tak rozumianego nawrócenia niezbędne są przede wszystkim ufność w pomoc Bożą oraz nadzieja dostąpienia miłosierdzia Bożego. Gotowość wierzącego do zerwania z grzechem i do nawrócenia nazywana jest postawą pokutną, która uzdalnia wierzącego do przystąpienia do spowiedzi świętej.
Sakrament ten obejmuje dwa jednakowo ważne elementy: „z jednej strony akty człowieka [penitenta], który nawraca się pod działaniem Ducha Świętego, i rozgrzeszenia kapłana, który w imię Jezusa Chrystusa udziela przebaczenia grzechów i ustala sposób zadośćuczynienia” za popełnione grzechy (Kompendium katechizmu Kościoła katolickiego 302).
Zanim penitent zwróci się z prośbą o udzielenie przebaczenia grzechów powinien wcześniej odpowiednio przygotować się do przyjęcia tej łaski poprzez rzetelny rachunek sumienia oraz modlitwę wyrażającą żal za grzechy i mocne postanowienie poprawy, tzn. stanowcze odwrócenie się od licznych działań zmierzających do ponownego wejścia w stan grzechu, zwłaszcza ciężkiego.
Spowiedź, która polega na wyznaniu grzechów wobec kapłana, powinna charakteryzować się zwięzłym przedstawieniem swoich czynów, z uwzględnieniem okoliczności ich wykonania lub zaniedbania; tu również może nastąpić wyrażenie propozycji działań, w miarę możliwości konkretnych, zmierzających do poprawy.
Spowiednik nakłada na penitenta tzw. pokutę, aby naprawił on szkody wyrządzone przez grzech, tzn. zachęca do zadośćuczynienia poprzez wypełnienie pewnych aktów pokutnych; wartym podkreślenia jest tu fakt, iż polecenie to nie musi ograniczać się tylko do wskazanej modlitwy, ale może być związane z próbą podjęcia bardziej zaangażowanych działań.
Znając wielkość i wagę tego sakramentu, Kościół zobowiązuje też wszystkich wiernych, by przynajmniej raz w roku wyznali swoje grzechy ciężkie, jak również by je wyznali przed każdym przystąpieniem do Komunii Świętej. Natomiast nie jest konieczne wyznawanie grzechów powszednich, chociaż Kościół bardzo to zaleca (Kompendium 304-305).
Przy korzystaniu z sakramentu pokuty trzeba pamiętać, że większą od dokładności człowieka wyznającego swe grzechy jest miłość Boga, który najpełniej objawia swoją wszechmoc w łasce przebaczenia. Tak jak tej przebaczającej miłości doznawali najbliżsi Jezusa: Apostołowie Piotr i Paweł, jawnogrzesznica czy paralityk, tak też otrzymują ją wszyscy żyjący dziś – tu i teraz.
W sakramencie pokuty i pojednania, czyli w „zwykłej” spowiedzi świętej, człowiek grzeszny odzyskuje utraconą przyjaźń z Bogiem oraz, co nie jest bez znaczenia, otrzymuje pokój sumienia i pogodę ducha, które są niezbędne do walki z grzechem (por. Kompendium 310).

 


Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
58 0.15985894203186